Πρόταση – πρόσκληση για συζήτηση προσεχούς εικαστικής εκθέσεως, στον χώρο του «ΟΡΙΖΟΝΤΑ» (Κατεχάκη 54, Αθήνα) με θέμα:

«ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ, ‘ΤΕΧΝΗ’;»

Το υποκειμενικό βλέμμα δημιουργεί τον ορίζοντα. Ο ορίζοντας, με τη σειρά του οριοθετεί το διϋποκειμενικό συγκείμενο που αποκαλείται ‘Πραγματικότητα’. Η Τέχνη, ‘Το Παιχνίδι των Μεγάλων’ όπως την αποκαλούσε ο Όρσον Γουέλς, μεταφέρει το υποκείμενό της σε διαφορετικές θεάσεις, εκ-παιδεύοντάς το δια της Φαντασίας σε νέες, εκστασιακές ερμηνείες τής ‘Πραγματικότητας’. Που είναι τα ‘Όρια της Τέχνης’; Που είναι ‘Τα Όρια των Ορίων’; Μήπως στην επανακάλυψη των πτυχών του Φανταστικού;

Αν η Κβαντική Υπόθεση για την πολλαπλότητα του χωροχρόνου ισχύει, τότε, ο,τι εμπνέεται κανείς είναι εν δυνάμει υπαρκτό σε κάποιο εναλλακτικό ‘Σύμπαν’, η έκ-σταση είναι μετατόπιση ‘στάσης’ σε έναν παράλληλο ‘Κόσμο’, και η Φαντασία το σύστοιχο της Πραγματικότητας.

Αν ο ‘Γέρος με το Τσιμπούκι’ μπορεί να μεταφέρει τη Θεία Ερμιόνη σε μιαν ‘εμπειρία ταξιδιού’, μια συσσώρευση βιώματος, έστω και υποκατάστατου, τότε ναι, έχουμε να κάνουμε με μία κορυφαία στιγμή της Τέχνης: Η Τζοκόντα Του Φτωχού!!!

Αν μπορεί να επανεφευρεθεί το αρχέγονο τρίπτυχο Μάγος – Καλλιτέχνης – Γιατρός, τότε αναντίρρητα Τέχνη είναι μια θεραπεία από τις βλαβερές παρενέργειες του ρεαλισμού (ακόμη και αν χρησιμοποιεί τα μέσα του).

Πως αιτιολογείται το έγκυρον του Έργου Τέχνης; Με μια καλή τιμή; Με τη Συνωμοσία της Φήμης που επιβάλλει το άτυπο ιερατείο του Καλλιτεχνικού Χρηματιστηρίου; Με την αναμόχλευση του Κοινωνικού Ανεκπλήρωτου; Με μιαν ‘αληθινή στιγμή’ ως μονάδα μέτρησης του χρόνου; Με την οικονομική αρωγή των κρατικών επιχορηγήσεων; Ή – απλά – δια της εύνοιας των Μ.Μ.Ε;

Κι έπειτα ρωτά κανείς: «Τι είναι ‘Πραγματικότητα’;»

Ίσως, είναι το κβαντικό απειροσύνολο των μαθηματικών αβεβαιοτήτων που ερμηνεύεται από τον νου (μέσω των αισθήσεων) ως βεβαιότητα. Κατά συνέπεια, το ονειρικό ή το εμπειρικό βίωμα είναι πιο έντονο, πιο ουσιώδες, πιο ‘αληθινό’;

Στην ταινία του Όρσον Γουέλς FAKE, ο Θεός αφού έφτιαξε τον Κόσμο, τον έκρινε ‘καλόν’. Εκεί που καθόταν και θαύμαζε το έργο Του, εμφανίστηκε ο Διάβολος, έσκυψε στο αυτί του και τον ρώτησε: «Ναι, αλλά είναι Τέχνη;».

Σύμφωνα με την Αρχή Της Αβεβαιότητας του Χάιζενμπεργκ, στο υποατομικό επίπεδο, ένα παρατηρούμενο κβαντικό σύστημα μεταβάλλει τη συμπεριφορά του ανάλογα με τις επιδιώξεις του παρατηρητή. (Αν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια η ταχύτητα ενός σωματιδίου, τότε δεν μπορεί να προσδιοριστεί η θέση του και αντίστροφα). Έτσι και όσοι βρίσκονται στο περισκόπιο των κυρίαρχων μέσων μήπως, απλά, δεν υπάρχουν;

Το ερώτημα είναι πεντακάθαρο: «Υπάρχει κάτι, πέρα από αυτό που ‘υπάρχει’;»

Αναζητώντας μιαν ενοποιητική Θεωρία των Πάντων που θα γεφύρωνε τη σχετικότητα με την κβαντομηχανική, την Τέχνη με την τέχνη, ή άλλως πως, το Σκρίνιο των Μπιμπελό με τον Αφρό των Μπιενάλε, ίσως και το Σαλόνι με τον Λουτροκαμπινέ, Χ καλλιτέχνες, επιστήμονες και άνθρωποι συνομιλούν φωναχτά με τα έργα τους ερωτώντας:

«Είναι Αυτό, ‘Τέχνη’;»

Συνάντηση ενδιαφερομένων στον εκθεσιακό χώρο του «ΟΡΙΖΟΝΤΑ» οδός Κατεχάκη 54, την Τετάρτη 4 Μαρτίου και ώρα 20.00.