The Conundrum of the Workshops

When the flush of a new-born sun fell first on Eden’s green and gold,

Our father Adam sat under the Tree and scratched with a stick in the

mould;

And the first rude sketch that the world had seen was joy to his

mighty heart,

Till the Devil whispered behind the leaves, “It’s pretty, but is it Art?”
 

Wherefore he called to his wife, and fled to fashion his work anew —

The first of his race who cared a fig for the first, most dread review;

And he left his lore to the use of his sons — and that was a glorious

gain

When the Devil chuckled “Is it Art?” in the ear of the branded Cain.
 

They builded a tower to shiver the sky and wrench the stars apart,

Till the Devil grunted behind the bricks “It’s striking, but is it Art?”

The stone was dropped at the quarry-side and the idle derrick

swung,

While each man talked of the aims of Art, and each in an alien

tongue.
 

They fought and they talked in the North and the South, they talked

and they fought in the West,

Till the waters rose on the pitiful land, and the poor Red Clay had

rest —

Had rest til the dank, blank-canvas dawn when the dove was

preened to start,

And the Devil bubbled below the keel: “It’s human, but is it Art?”
 

The tale is as old as the Eden Tree — and new as the new-cut tooth —

For each man knows ere his lip-thatch grows he is master of Art and

Truth;

And each man hears as the twilight nears, to the beat of his dying

heart,

The Devil drum on the darkened pane: “You did it, but was it Art?”
 

We have learned to whittle the Eden Tree to the shape of a surplice-

peg

We have learned to bottle our parents twain in the yelk of an addled

egg,

We know that the tail must wag the dog, for the horse is drawn by the

cart;

But the Devil whoops, as he whooped of old: “It’s clever, but is it

Art?”
 

When the flicker of London sun falls faint on the Club-room’s green

and gold,

The sons of Adam sit them down and scratch with their pens in the

mould —

They scratch with their pens in the mould of their graves, and the ink

and the anguish start,

For the Devil mutters behind the leaves: “It’s pretty, but is it Art?”
 

Now if we could win to the Eden Tree where the Four Great Rivers,

flow,

And the Wreath of Eve is red on the turf as she left it long ago,

And if we could come when the sentry slept and softly scurry

through,

By the favour of God we might know as much as out father Adam knew.

Rudyard Kipling (1865 – 1936)

«ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ, ‘ΤΕΧΝΗ’;»

Το υποκειμενικό βλέμμα δημιουργεί τον ορίζοντα. Ο ορίζοντας, με τη σειρά του οριοθετεί το διϋποκειμενικό συγκείμενο που αποκαλείται ‘Πραγματικότητα’. Η Τέχνη, ‘Το Παιχνίδι των Μεγάλων’ όπως την αποκαλούσε ο Όρσον Γουέλς, μεταφέρει το υποκείμενό της σε διαφορετικές θεάσεις, εκ-παιδεύοντάς το δια της Φαντασίας σε νέες, εκστασιακές ερμηνείες τής ‘Πραγματικότητας’. Που είναι τα ‘Όρια της Τέχνης’; Που είναι ‘Τα Όρια των Ορίων’; Μήπως στην επανακάλυψη των πτυχών του Φανταστικού;

Αν η Κβαντική Υπόθεση για την πολλαπλότητα του χωροχρόνου ισχύει, τότε, ο,τι εμπνέεται κανείς είναι εν δυνάμει υπαρκτό σε κάποιο εναλλακτικό ‘Σύμπαν’, η έκ-σταση είναι μετατόπιση ‘στάσης’ σε έναν παράλληλο ‘Κόσμο’, και η Φαντασία το σύστοιχο της Πραγματικότητας.

Αν ο ‘Γέρος με το Τσιμπούκι’ μπορεί να μεταφέρει τη Θεία Ερμιόνη σε μιαν ‘εμπειρία ταξιδιού’, μια συσσώρευση βιώματος, έστω και υποκατάστατου, τότε ναι, έχουμε να κάνουμε με μία κορυφαία στιγμή της Τέχνης: Η Τζοκόντα Του Φτωχού!!!

Αν μπορεί να επανεφευρεθεί το αρχέγονο τρίπτυχο Μάγος – Καλλιτέχνης – Γιατρός, τότε αναντίρρητα Τέχνη είναι μια θεραπεία από τις βλαβερές παρενέργειες του ρεαλισμού (ακόμη και αν χρησιμοποιεί τα μέσα του).

Πως αιτιολογείται το έγκυρον του Έργου Τέχνης; Με μια καλή τιμή; Με τη Συνωμοσία της Φήμης που επιβάλλει το άτυπο ιερατείο του Καλλιτεχνικού Χρηματιστηρίου; Με την αναμόχλευση του Κοινωνικού Ανεκπλήρωτου; Με μιαν ‘αληθινή στιγμή’ ως μονάδα μέτρησης του χρόνου; Με την οικονομική αρωγή των κρατικών επιχορηγήσεων; Ή – απλά – δια της εύνοιας των Μ.Μ.Ε;

Κι έπειτα ρωτά κανείς: «Τι είναι ‘Πραγματικότητα’;»

Ίσως, είναι το κβαντικό απειροσύνολο των μαθηματικών αβεβαιοτήτων που ερμηνεύεται από τον νου (μέσω των αισθήσεων) ως βεβαιότητα. Κατά συνέπεια, το ονειρικό ή το εμπειρικό βίωμα είναι πιο έντονο, πιο ουσιώδες, πιο ‘αληθινό’;

Στην ταινία του Όρσον Γουέλς FAKE, ο Θεός αφού έφτιαξε τον Κόσμο, τον έκρινε ‘καλόν’. Εκεί που καθόταν και θαύμαζε το έργο Του, εμφανίστηκε ο Διάβολος, έσκυψε στο αυτί του και τον ρώτησε: «Ναι, αλλά είναι Τέχνη;».

Σύμφωνα με την Αρχή Της Αβεβαιότητας του Χάιζενμπεργκ, στο υποατομικό επίπεδο, ένα παρατηρούμενο κβαντικό σύστημα μεταβάλλει τη συμπεριφορά του ανάλογα με τις επιδιώξεις του παρατηρητή. (Αν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια η ταχύτητα ενός σωματιδίου, τότε δεν μπορεί να προσδιοριστεί η θέση του και αντίστροφα). Έτσι και όσοι βρίσκονται στο περισκόπιο των κυρίαρχων μέσων μήπως, απλά, δεν υπάρχουν;

Το ερώτημα είναι πεντακάθαρο: «Υπάρχει κάτι, πέρα από αυτό που ‘υπάρχει’;»

Αναζητώντας μιαν ενοποιητική Θεωρία των Πάντων που θα γεφύρωνε τη σχετικότητα με την κβαντομηχανική, την Τέχνη με την τέχνη, ή άλλως πως, το Σκρίνιο των Μπιμπελό με τον Αφρό των Μπιενάλε, ίσως και το Σαλόνι με τον Λουτροκαμπινέ, Χ καλλιτέχνες, επιστήμονες και άνθρωποι συνομιλούν φωναχτά με τα έργα τους ερωτώντας:

«Είναι Αυτό, ‘Τέχνη’;»

Συνάντηση ενδιαφερομένων στον εκθεσιακό χώρο του «ΟΡΙΖΟΝΤΑ» οδός Κατεχάκη 54, την Τετάρτη 4 Μαρτίου και ώρα 20.00.

.

.

.

kane klik stin eikona kai eisai sto site tou orizonta

.

.

.

.

.